Metody sejsmiczne
Metody sejsmiczne polegają na rejestrowaniu fal sprężystych (drgań) przechodzących przez podłoże – ich prędkość i tor propagacji dostarczają informacji o budowie oraz wytrzymałości i stateczności gruntu . Do badań sejsmicznych potrzebne są trzy elementy: źródło energii (sztuczne, np. uderzenie młotem lub niewielki ładunek, albo naturalne, np. wstrząs sejsmiczny), czujniki drgań (geofony na lądzie lub hydrofony w wodzie) do detekcji fal sejsmicznych oraz sejsmograf (aparatura rejestrująca) do zapisu tych sygnałów . Fale sejsmiczne rozchodzą się z różnymi prędkościami w zależności od właściwości ośrodka – gęstości, sprężystości i uławicenia warstw. Na ogół szybsze prędkości wskazują na materiały twardsze lub bardziej zwięzłe, podczas gdy wolniejsze na luźniejsze lub mniej skonsolidowane . Analiza zmierzonych czasów przebiegu fal pozwala zbudować model podłoża i ocenić rodzaj oraz stan warstw (np. stwierdzić głębokość zalegania litej skały i oszacować jej wytrzymałość, wykryć strefy spękań, kawerny czy pustki). Metody sejsmiczne są nieinwazyjnym narzędziem badania gruntu i często dostarczają bardziej kompleksowy obraz podłoża niż punktowe metody wierceń. Stosuje się je m.in. przy projektach infrastrukturalnych (np. określanie miąższości warstw słabonośnych, ocena stabilności podłoża pod budowę), w badaniach sejsmicznej odporności (np. ocena prędkości fal dla potrzeb inżynierii trzęsień ziemi) oraz w poszukiwaniu surowców naturalnych.
